Categorie archieven: Events@HoC

“Mededogen is een verantwoordelijkheid”

Interventie van Natacha Mugisi Tchitembo tijdens het weekend Actie en Contemplatie, georganiseerd door House of Compassion in het Rock-in-Squat.

Beste leden van House of Compassion,
Beste deelnemers,
Beste broeders en zusters,
Ik dank u voor de uitnodiging die mij vandaag is gedaan.
Uw instelling draagt een sterke naam: House of Compassion,
Een huis, en een compassie.
Twee woorden die voor ons, vrouwen zonder papieren, geen concepten zijn, maar levensnoodzakelijke behoeften.

In de christelijke traditie is mededogen geen emotie, maar een verantwoordelijkheid.
Vandaag kom ik tot u spreken namens het Comité van Vrouwen zonder Papieren, waarvan ik een van de woordvoerders ben,
Namens het collectief De Echo van de Stem, waarvan ik de oprichtster ben,
Namens de bezetting De Goddelijke Genade, waarvan ik de initiatiefneemster en coördinatrice ben,
En namens al diegenen die men niet ziet, maar die God nooit is opgehouden te zien.

De werkelijkheid van vrouwen zonder papieren:
Een kwestie van menselijke waardigheid
De Kerk herinnert ons eraan dat
ieder mens geschapen is naar Gods beeld.
En toch leven in onze samenlevingen
vrouwen en kinderen zonder erkenning,
zonder veiligheid,
zonder rechten.

Een vrouw zonder papieren zijn,
is leven in dagelijkse angst:
angst voor controle,
angst voor verklikking,
angst voor uitzetting.

Sociaal
werken wij vaak in essentiële,
maar onzichtbare sectoren:
zorg, schoonmaak, begeleiding.

Cultureel
worden wij tot stilte gereduceerd.
Onze stemmen worden niet als legitiem beschouwd.

Politiek
zijn wij afwezig in de besluitvormingsruimtes,
terwijl de beslissingen ons rechtstreeks treffen.

Deze werkelijkheid is niet alleen sociaal.
Zij is moreel.
Zij is spiritueel.

Het woord als weg van bevrijding
In de Bijbel
begint God altijd met het horen van de kreet.
“Ik heb de ellende van mijn volk gezien,
Ik heb zijn kreet gehoord.”
(Exodus 3,7)

Ook wij hebben geroepen.
Maar lange tijd luisterde niemand.
Daarom hebben wij ervoor gekozen om collectief het woord te nemen.
Het woord is voor ons een daad van bevrijding geworden,
een daad van geloof,
een daad van geweldloos verzet.

De Onzichtbaren:
Wanneer zang gebed en protest wordt
Zo is het koor van het Comité ontstaan:
De Onzichtbaren

In de christelijke traditie
is zang een gebed.
Maar het is ook een proclamatie.
Onze liederen zijn hedendaagse psalmen.
Zij spreken over ballingschap,
over wachten,
over hoop.

Wanneer wij in de openbare ruimte zingen, doen wij wat de profeten deden: wij herinneren de samenleving aan haar verantwoordelijkheden.

Kunst en bewustzijn: de kandidaat zonder papieren
Onze weg kruiste die van kunstenares Anna Rispoli.
Met haar
namen wij deel aan een krachtige actie:
de symbolische kandidatuur
van een vrouw zonder papieren
een rol die ik belichaamde
“De burgemeester van de twintigste gemeente” tijdens de gemeenteraadsverkiezingen.

Deze actie stelde een diep ethische vraag:
Kunnen we over rechtvaardigheid spreken wanneer een deel van de bevolking geen enkele politieke stem heeft?

Deze artistieke daad opende een ruimte voor reflectie,
niet tegen de instellingen,
maar om de gewetens wakker te schudden.

Wij hebben ook een memorandum geschreven waarin u onze verschillende eisen kunt terugvinden.

Een huis voor vrouwen en kinderen: De Goddelijke Genade
In mijn christelijke traditie
is het huis een heilige plaats.

Gezien de precaire situatie van de vrouwen van het Comité
en hun kinderen
is het idee ontstaan om een ruimte van opvang, veiligheid en heropbouw te creëren.
Zo is De Goddelijke Genade ontstaan.

Deze naam drukt onze diepe overtuiging uit:
waardigheid moet niet verdiend worden,
zij wordt door God geschonken.

De Echo van de Stem: Het Onzichtbare laten weerklinken in de instellingen
Het collectief De Echo van de Stem is ontstaan opdat onze woorden niet opgesloten zouden blijven.
Een echo
is een stem die door muren heen gaat.

In deze geest hebben wij
zeven burgemeesters ontmoet,
niet in een logica van confrontatie,
maar van verantwoordelijk dialoog.

Wij hebben hen een duidelijk project voorgesteld:
– de nood aan een gebouw,
– een waardige plek,
– een ruimte van gedeelde menselijkheid.

Conclusie
Een oproep tot actieve mededogen
Ik eindig met een oproep.
Mededogen is niet alleen een gevoel.
Het is een engagement.

Vandaag
vragen wij de Kerk niet om in onze plaats te spreken.
Wij vragen dat zij met ons meeloopt.

Want elke onzichtbare vrouw is een zuster.
Want elk kind zonder veiligheid is een kind van God.

Wij zijn hier.
Wij bestaan.
En wij zullen de echo van de stem blijven laten horen.

Ik dank u.

Foto van het koor van het Comité van Vrouwen zonder Papieren tijdens de afsluiting van de reflectiedagen “Actie en Contemplatie”, georganiseerd door House of Compassion op 9 en 10 januari 2026 in Rock-in-Squat.

Persuitnodiging: Brussel ontvangt Palestijnse vredesdelegatie tijdens Vredeslichtceremonie

  House of Compassion Brussels Logo
Persuitnodiging: Brussel ontvangt Palestijnse vredesdelegatie tijdens Vredeslichtceremonie
08/12/2025
Op woensdag 10 december wordt Brussel opnieuw het decor voor de jaarlijkse Vredeslichtceremonie, een symbolisch moment waarbij het licht uit Bethlehem, een wereldwijd symbool van vrede en verbondenheid, in de hoofdstad wordt verwelkomd.

“Het Vredeslicht overstijgt grenzen en brengt mensen samen,” aldus Bénédicte Kusendila (Pax Christi Vlaanderen). “Dit jaar geven we in Brussel expliciet ruimte aan Palestijnse én Joods-Israëlische stemmen, die vredevol naar elkaar luisteren.”

Deze editie krijgt een bijzonder karakter: de organisatie verwelkomt twee Palestijnse vredesactivisten uit Bethlehem. Het gaat om Roger Salameh van de vredesorganisatie Arab Educational Institute en Zoughbi Alzoughbi van het Wi’am Centre, een centrum voor bemiddeling en verzoening.

De ceremonie wordt georganiseerd door Pax Christi Vlaanderen, House of Compassion en Vredeslicht België en krijgt in Brussel bijzondere invulling door de aanwezigheid van twee Palestijnse vredesactivisten uit Bethlehem:

  • Roger Salameh (Arab Educational Institute)
  • Zoughbi Alzoughbi (Wi’am Centre voor bemiddeling en verzoening)

Zij brengen persoonlijke getuigenissen over het leven op de Westelijke Jordaanoever en de humanitaire nood in Gaza. Als christelijke Palestijnse vredeswerkers benadrukken zij het belang van dialoog, bemiddeling en lokale verzoening.

De delegatie is van 8 t.e.m. 17 december 2025 in België voor een reeks ontmoetingen, waarvan de Brusselse ceremonie één van de centrale momenten vormt.

Persmoment in Brussel

Brusselse journalisten krijgen de gelegenheid om de activisten te interviewen en aansluitend de ceremonie bij te wonen.

📅 Woensdag 10 december
⏰ 14u30 – 16u30
📍 Begijnhofplein, 1000 Brussel
Hebben jullie nog vragen of interesse in een interview met de Palestijnse vredesactivisten?

Dan kunnen jullie steeds contact opnemen met Annemarie Gielen, experte Israël-Palestina van Pax Christi en woordvoerder van de Antwerpse Coalitie voor Palestina (0485 54 59 58 – Annemarie@paxchristi.be)

Pax Christi Vlaanderen is een vredesbeweging die zich inzet voor een rechtvaardige en veilige wereld, voor iedereen. 

Kerstboodschap van priester Daniel Alliët

“EEN KIND ZET JE NIET OP STRAAT. PUNT”!!!

Terwijl ik dit schrijf staat die zin heel klaar op het bord dat de “Reuzin van de Waardigheid van de Mensen Zonder Wettig Verblijf” in House of Compassion (alias Begijnhofkerk) voor zich uit houdt. En dit naast drie tenten waarin gezinnen zitten met samen 8* kinderen …… op straat gezet door de nieuwe wet van 01/08/’25 die zegt dat wie elders al asiel kreeg hier geen opvang meer kan krijgen, ook niet tijdens een asielaanvraagprocedure, … ook niet als ze uit Griekenland komen, ook niet als je weet dat de Belgische staat al tientallen keren veroordeeld werd omdat men ze terugstuurde naar Griekenland met zijn mensonwaardige opvang. Men zegt wel fier te zijn dat men het kinderrechtenverdrag ondertekend heeft, maar weigert de beslissing van rechters uit te voeren die verbieden die kinderen/gezinnen terug naar Griekenland te sturen… Een beetje zoals een politica die in ‘De Afspraak’ verklaarde dat wij westerse landen toch wel niet te bescheiden moeten zijn, ja zelfs fier mogen zijn dat wij in ’48 de Verklaring van de ALGEMENE MENSENRECHTEN gestemd hebben, …. waarbij het bij haar niet opkwam dat: terwijl alle westerse landen die dit in ’48 tekenden en toen nog kolonies hadden, in de jaren na ’48 nog vele miljarden uitgaven om die kolonies zo lang mogelijk te houden (in naam van… de Mensenrechten?), en dat sommige koloniale mogendheden er dan nog vele duizenden gedood hebben (cfr. Nederland nog 300.000; en in Parijs werden er op 17 oktober ’61 nog 100 protesterende Algerijnen in de Seine gegooid).


Foto : Geneviève Frère

Enkele jaren geleden protesteerden we vele maanden lang met het bord: “Een kind sluit je niet op. Punt”, tot dit dan ook gestopt werd. Nu is er de slogan nodig van: “Een kind zet je niet op straat”… Kwestie van ‘vooruitgang’ (sic)?… op de glijbaan in de migratiepolitiek?!? Vroeger waren er de bewogen voetbalmatchen België–Nederland, om ter meeste goals te maken. Nu is het de concurrentie Nederland–België qua migratiepolitiek… om ter meest slechte punten te scoren… en zo aan de wereld/kandidaat-asielzoekers te zeggen: nee, hier ben je niet welkom.

Maar eigenlijk moesten we niet wachten tot die nieuwe wet van 1 augustus er was om kinderen op straat te zien. In De Standaard van 13/11/’25 staat te lezen: in de eerste 10 ½ maand van 2025 werden al 150 baby’s opgevangen in de Samusocial, en tussen 1/9 en 12/11/’25 moest Samusocial 2.164 (of 613 families) op straat zetten wegens plaatsgebrek; begin september zelfs een gezin met een baby van 18 maanden, en een andere week van september 100 mensen die ze geen onderdak konden geven (waaronder 30 kinderen!). “In een welvaartsstaat kunnen we toch niet accepteren dat moeders met kleine kinderen en zelfs baby’s op straat belanden”, zegt de directrice Sarah de Limanchine… maar HET GEBEURT wel! En in diezelfde maand zegt de federale regering dat ze met hun besparingspolitiek niet meer tussenkomt in de winteropvang van de grote steden, waardoor Brussel het nu ook nog zonder die bijdrage moet oplossen… ook voor heel wat ‘binnenlandse vluchtelingen/armen’ die van het binnenland op de Brusselse straten belanden.

We vieren Kerstdag… een kind/gezin op straat. En we zweren als het ware: dat mag niet, met Kerst een kind/gezin op straat.

Nee, dat mag niet, dat mag nooit: een gezin op straat zetten, ook niet buiten Kerstdag. DANK voor wat je doet opdat dit niet zou moeten gebeuren.

Een Zalige Kerstdag, en een Goed Nieuwjaar 2026

Daniel Alliet

*3 kinderen jonger dan 10 jaar zijn vandaag nog steeds in House of Compassion, wij hopen nog altijd op een plaats voor hen in een centrum.


Foto: Geneviève Frère: Actie “slaapzak” voor het Justitiepaleis met Amnesty, Vluchtelingenwerk Vlaanderen, Platform Bel Refugee en House of Compassion (met deelname van de leden van de Paulusgemeenschap).

Actie voor waardige opvang

13 november 2025 – Justitiepaleis – Speech Eva

Goeiemorgen allemaal. Dank jullie wel om hier te zijn, zo vroeg, en in de kou. Ik ben Eva van Amnesty, en jaren geleden kwam ik zelf als vluchteling naar België, op zoek naar veiligheid. Ondanks deze frisse ochtend voel ik nu vooral de warmte van jullie aanwezigheid en solidariteit.

Vandaag sta ik hier niet alleen, maar als deel van iets groters: een gemeenschap die weigert te vergeten wat menselijkheid betekent. We zijn hier met Vluchtelingenwerk Vlaanderen, Amnesty International, Ciré, BelRefugees en House of Compassion, en met vele bezorgde burgers.

Waarom zijn we hier bij het Justitiepaleis, met onze slaapzakken in de hand? Om actie te voeren voor waardige opvang. Omdat bijna 1.800 mensen die bescherming zoeken vandaag letterlijk op straat moeten slapen. Omdat zelfs gezinnen met kinderen door de overheid in de kou worden gezet.

We rollen onze slaapzak uit op de stoep van het Justitiepaleis, om een stil maar krachtig signaal te geven aan onze regering. Om te tonen: dit is wat er gebeurt als recht geen ruimte meer krijgt. We laten samen zien dat we het niet eens zijn met een beleid dat mensen op de vlucht in weer en wind op straat laat slapen. Want opvang is geen gunst, het is een recht.

Wat betekent het om opvang te krijgen? Opvang is meer dan een plek om te slapen: het is een eerste stap naar rust, veiligheid, en stabiliteit. Wie geen opvang krijgt, verliest meer dan een bed, en basisvoorzieningen zoals eten en gezondheidszorg. Die persoon verliest de kans om te herleven. Zonder een veilige plek blijft er enkel overleven, en worden mensen gedwongen te slapen onder bruggen, in stations, in kraakpanden. Dat betekent onveiligheid, gezondheidsproblemen en wanhoop. En dat in een stad die haar ogen sluit, in het hart van Europa.

Wat ooit een tijdelijk tekort was, heeft onze regering laten uitgroeien tot een mensonterend beleid.  De situatie dreigt deze winter te verergeren. In Brussel wordt op 15 november het jaarlijkse winterplan geactiveerd. Maar net nu de temperaturen dalen, heeft de federale regering de financiering voor winteropvang stopgezet.

Terwijl middenveldorganisaties op hun tandvlees zitten, weigert de regering te investeren in structurele oplossingen. Dat is een politieke keuze. En politieke keuzes kunnen veranderen. Daarom richt ik mij nu rechtstreeks tot onze regering met 3 eisen:

  • Opvang voor iedereen: iedereen moet deze winter een dak boven zijn hoofd hebben.
  • Herstel van de budgetten voor winteropvang: geef steden en organisaties de middelen om levens te beschermen. Zeker in steden zoals Brussel en Gent moet lokale opvang voldoende ondersteund worden.
  • Respect voor de wet: al meer dan 10.000 keer hebben rechters in België de overheid bevolen om het recht op opvang te respecteren. Wie daar recht op heeft, moet die opvang ook effectief krijgen.

Vandaag rollen wij symbolisch onze slaapzak uit, om te tonen wat er gebeurt wanneer de overheid haar verantwoordelijkheid neerlegt. Maar wij weigeren te accepteren dat dit het nieuwe normaal wordt. We staan hier om te herinneren aan wetten die er al zijn, aan rechten die gelden voor iedereen. Recht heeft pas betekenis als het voor iedereen geldt. En iedereen verdient waardige opvang.

Dank aan iedereen die hier vandaag staat: burgers, advocaten, terreinwerkers, mensen met een vluchtverhaal. Jullie zijn het bewijs dat solidariteit leeft in ons land. Samen eisen we dat België niemand in de kou laat staan.

Voor ik het woord doorgeef, stel ik voor dat we samen Brussel wakker maken met onze boodschap. Laat ons luid en duidelijk scanderen! Wat willen we? OPVANG! Wanneer? NU!

Dank jullie wel!

Speech door Eva Davidova, woordvoerder Amnesty International Vlaanderen en bestuurder Vluchtelingenwerk Vlaanderen

 

***

 

Ter info:

De actie op 13 november 2025 aan het Justitiepaleis in Brussel is de eerste van een reeks acties die het middenveld zal organiseren dit najaar:

  • Op 14 november voeren advocaten en magistraten actie aan het Justitiepaleis want “Justitie verstikt”
  • Op 17 november is er de lancering van een campagne door Samusocial en Ligue des Familles: Jamais un enfant dans la rue
  • Op 5 december, aan de vooravond van sinterklaas, voeren verschillende vrijwilligers actie in hun gemeente met de boodschap: #geenkinderenopstraat

 

Partners middenveld: samenwerking tussen Vluchtelingenwerk Vlaanderen, Amnesty International, Ciré, BelRefugees en House of Compassion. Met de steun van organisaties zoals Dokters van de wereld en La Ligue.

Foto : Geneviève Frère

Geen Kinderen op straat. Punt !

De afgelopen 48 uur hebben twee gezinnen onderdak gevonden in de Begijnhofkerk.

Wanneer een kerk het enige toevluchtsoord wordt, betekent dat dat het systeem heeft gefaald.

Sinds augustus worden gezinnen die als vluchteling erkend zijn in andere Europese landen uitgesloten van opvang in België. Ze slapen illegaal buiten, genegeerd door de autoriteiten.

Wij weigeren dit te aanvaarden. Wij eisen de onmiddellijke herinvoering van opvang voor alle gezinnen met kinderen.

Deze bescherming maakt deel uit van de solidariteitsactie “Geen kinderen op straat. Punt.”, gedragen door House of Compassion, BelRefugees en Vluchtelingenwerk Vlaanderen.

#GeenKinderenOpStraat

Verzet: Hoe organiseren we ons tegen de criminalisering van solidariteit?

Tegenover beleid dat het recht op asiel ernstig ondermijnt en solidariteit criminaliseert, kiezen burgers voor een andere weg: die van verzet, gastvrijheid en solidariteit.

Afspraak op het Festival des Libertés op zaterdag 11 oktober om 16u30 om hierover in gesprek te gaan met:

  • Cedric Herrou, een bekende figuur uit de Roya-vallei, uitgegroeid tot symbool van burgerlijk verzet in Frankrijk
  • Mehdi Kassou, medeoprichter en algemeen directeur van BelRefugees, het Burgerplatform ter ondersteuning van vluchtelingen
  • Pater Daniel Alliët, pastor van de Begijnhofkerk (House of Compassion), bekend om zijn vele acties voor mensen zonder papieren

📅 Evenement: https://www.facebook.com/events/800429522401084

🎟️ Gratis toegang Een evenement georganiseerd door Bruxelles Laïque, BelRefugees en House of Compassion.

🪑 Participatief schilderatelier – Samen maken we ons klaar voor 17 oktober!

📅 Maandag 29 september 2025 🕑 Van 14u tot 17u 📍 House of Compassion – Begijnhofkerk, Brussel

In het kader van de Werelddag van Verzet tegen Armoede nodigt het collectief Rendre Visible l’Invisible / Wat Verborgen is Zichtbaar maken je uit voor een creatief atelier rond een symbolisch object: de stoel. De gouden stoelen zullen worden ingezet om publieke ruimte te creëren tijdens een symbolische actie op 17 oktober.

De stoelen worden geplaatst als teken dat iedereen een plek verdient in de samenleving.

Een twintigtal houten stoelen van House of Compassion wordt klaargemaakt voor de actie. Je bent van harte welkom om mee te komen schilderen. Dit moment biedt ook de gelegenheid om vrijwilligers te ontmoeten, verbinding te creëren en samen deze collectieve actie voor te bereiden.

🤝 Met de steun van: ATD Vierde Wereld België · Federatie van Sociale Diensten · Netwerk tegen Armoede · Pivot vzw · Brussels Platform Armoede · Convivence / Samenleven · ArtiCulE

Begin The Beguine

Opening : wo, 01 oktober 17:00 – 20:00
House of Compassion, Brussel
Tentoonstelling : wo, 01 oktober — zo, 26 oktober 2025 (tijdens de openingsuren van House of Compassion) 

De kunstenaar Aroa Chao ontwikkelt een diepgaand onderzoek naar de geschiedenis van de begijnen in House of Compassion, een voormalig begijnhof in Brussel.

Begijnhofvrouwen verzetten zich tegen de logica van de middeleeuwse en kerkelijke tijdgeest, met haar machinerie van de orde van het discours; tegen alle normatieve regulering van sociale vormen en haar middelen van onderwerping. Ze richtten hun mysterieuze begijnhoven op, authentieke microsamenlevingen, als korte oases in de loop van de geschiedenis. In het kader van Europalia verkent Begin The Beguine de figuur van de begijnen via verschillende tentoonstellingsstrategieën: productie van teksten, acties, installatie (textiel – video-objectueel – geluid) en muzikale creatie. Vanuit een patrimoniale methodologie, en daarbuiten, traceert het de banden die de begijnen weten te weven tussen de twee landen. Tijdens de opening zal de componist van het originele muziekstuk over het mysterie van het begijnhof, de violist Sergio Bolaños, een live performance geven, begeleid door de projectie van de videokunst gemaakt door Aroa Chao.

Aroa Chao

Aroa Chao is een Spaanse kunstenares en kostuumontwerpster uit Brussel en Madrid. Naast het runnen van haar eigen online vintage fashion ruimte, combineert ze haar creatieve werk met het verspreiden van haar studies in sociale en culturele antropologie. Sinds 2022 ontwikkelt Aroa Chao het onderzoek “Mulieres Ardentes”. Sinds haar aankomst in Brussel heeft ze de historische en culturele rijkdom van België verkend, waarbij ze een pelgrimstocht door de begijnhoven maakte en zich richtte op het erfgoed van de begijnenkultuur in het land. Met een focus op sociale verantwoordelijkheid, eist haar werk als ontwerper en kunstenaar het belang van geschiedenis in hedendaagse kleding op.

Peace Lab met Pax Christi

Vrede is geen vanzelfsprekendheid. Het is iets waar we elke dag samen aan moeten bouwen – als burgers, als gemeenschap, als vredesbouwers.

Daarom organiseert Pax Christi Peace Labs. Tijdens deze bijeenkomsten willen we mensen inspireren om na te denken over vrede en hoe we daar concreet werk van kunnen maken. We willen iedereen activeren als vredesbouwer – zeker in een tijd waarin oorlogsdenken en angst de bovenhand dreigen te nemen.

Tijdens dit Peace Lab gaat House of Compassion in gesprek over vrede. Daarna gaan de deelnemers creatief aan de slag: ze ontwerpen nieuwe vredessymbolen en maken een unieke vredesvlag.

📅 Data 20 september van 11u tot 13u – vredesgesprekken 27 september van 11u tot 13u – naaiatelier

👉 Inschrijven? Klik hier

Foto : www.paxchristi.be