Categorie archieven: Uncategorized

Schone kleren – verslag zaterdag 6/5/2023

Auteur: S. Geldof —

Van mei tot en met juni staat in House of Compassion hedendaagse slavernij centraal. Tijdens deze wake focussen we op de arbeidsomstandigheden in de textielsector. 

De ineenstorting van het Rana Plaza-gebouw in Bangladesh, waarbij 1134 textielarbeiders het leven lieten is 10 jaar geleden. Wat is er sindsdien op het terrein veranderd? En waar blijft het vandaag nog fout lopen? En hoe kunnen we als consumenten en middenveldsorganisaties het verschil maken voor betere arbeidsomstandigheden en -voorwaarden?

Rana Plaza … dat nooit meer?

Sanna Abdessalem
Coordinatrice achACT
meer info: achacteurs@achact.be

AchACT is de tegenhanger van ‘Schone kleren campagne’, beiden zijn lid van ‘Clean Clothes Campaign’ het internationaal netwerk van organisaties die wereldwijd ijveren voor de rechten van de werknemers in de kledingindustrie.

Naar aanleiding van de 10e verjaardag van de Rana Plaza ramp in Bangladesh (waar 1.138 personen het leven lieten en 2.500 ernstig verwond toen een kleding fabriek instortte) voerden beide organisaties actie in de Brusselse Nieuwstraat .

Inderdaad, deze ramp is een duidelijk teken van het onrecht in de kleding sector: mensen werken tegen een hongerloon, in onveilige omstandigheden, quasi zonder sociale bescherming en mogelijkheden om hun basisrechten te laten gelden. Een analyse van deze sector leert dat het complexe netwerk van onderaannemings constructies het mogelijk maakt voor de opdrachtgevers en ultieme begunstigden om hun verantwoordelijkheden te ontlopen. Dit gebeurt in schril contrast met de kernprincipes van de Verenigde Naties ‘Bedrijven en Mensenrechten’ (J. Ruggie, 2011)

Enkele belangrijke vaststellingen na de catastrofe van Rana Plaza:: 

  • de arbeidsters, veelal vrouwen werkten in ongezonde en onveilige omstandigheden 
  • ondanks duidelijke tekens van gevaar voor instorting, hadden de meeste vrouwen geen keuze om niet te gaan werken – wegens hun extreem lage inkomen en de angst hun job te verliezen
  • deze arbeidsters hadden geen vakbond die hen vertegenwoordigt 
  • het bleek heel moeilijk om te bewijzen voor welke opdrachtgevers ze werkten (labels van de kledingmerken moesten uit het puin verzameld worden). 32 merken konden gelinkt worden aan de fabrieken van Rana Plaza; ze werden aangesproken op hun verantwoordelijkheid, enkel 12 echter hebben bevestigd klant te zijn in dit gebouw

Wat leveren acties en campagnes op? 

  • het heeft 2 jaar van campagne, mobilisatie van burgers en vakbonden gekost voor enige vorm van schadevergoeding uitbetaald werd aan de slachtoffers. Een fonds werd gecreëerd, waarin op vrijwillige basis bijdrages werden gestort, door sommige merken en grote bedrijven, die nochtans grote winsten halen uit deze sector. 
  • Ten gevolge van de instorting van Rana Plaza kwam een – nooit eerder gezien –  bindend akkoord tot stand rond de uitdagingen ivm veiligheid van fabrieken. Vandaag is het Internationaal Akkoord voor de Gezondheid en Veiligheid ondertekend door 195 bedrijven, betreffende 1500 fabrieken of 2 miljoen arbeiders in Bangladesh, het akkoord is net uitgebreid tot Pakistan.

Wat kunnen we doen? 

  • De overeenkomst is echter nog steeds vrijwillig en veel bedrijven weigeren de overeenkomst te ondertekenen. Toch produceren bijna 4 miljoen arbeiders kleding in Bangladesh en enkele miljoenen wereldwijd. Er is nog steeds druk nodig om bedrijven ertoe te bewegen de rechten van werknemers te respecteren (HIER vindt u meer info over hoe deze druk op te voeren).

De organisaties van Clean Clothes Campaign ijveren onder andere voor een https://www.achact.be/interpeller-les-enseignes-qui-refusent-de-sengager-pour-la-sante-et-la-securite-des-travailleur%c2%b7euses/betere traceerbaarheid van de verantwoordelijkheid van de opdracht gevende bedrijven in deze sector, oa door bewustmaking, maar ook door druk uit te oefenen op bedrijven en politieke beslissers voor een betere wetgeving die de plicht tot ketenzorg oplegt.

 

De ketenzorgwet

Laura Eliaerts
Beleidsmedewerker internationale dienst ACV
meer info: laura.eliaerts@acv-csc.be

Via enkele voorbeelden wees Laura ons erop dat het niet enkel in de kledingsector is dat het complexe netwerk van onderaannemingen het heel moeilijk maakt om bedrijven aansprakelijk te stellen, met als gevolg uitbuiting en schending van mensenrechten: zie bijv. het recente werf ongeluk van een school in Antwerpen; Tesla, Apple, Microsoft, Dell  e.a. werden voor de rechtbank gedaagd door Congolese families ivm lithium exploitatie; Borealis; Niger Delta: Shell (vervuiling van de leefwereld van inheemse bevolking). Soms worden hoopgevende resultaten geboekt, bijv. wanneer een rechtbank verder gaat dan de lokale afdeling van een multinational aansprakelijk te stellen maar eist dat het moederbedrijf garant staat voor preventieve maatregelen inzake milieu en mensenrechten.

Het concept van ketenzorg (Human Rights Due Diligence) is goed uitgewerkt en legt op dat het bedrijf in alle aspecten van zijn werking alert moet zijn en alles in het werk moet stellen voor het naleven van mensenrechten. Dit betekent bijv. ook dat ze in commerciële onderhandelingen er moeten voor zorgen dat de productie op billijke wijze vergoed wordt. 

Zowel op lokaal (federaal) als internationaal (Europees) zijn er wetten in de maak, waarbij belangengroepen zoals ACV de wetgevers appelleren op het maken van doeltreffende wetgeving. Zo ligt het debat in het Federale parlement, sinds het wetsvoorstel uit 2021 al een hele tijd stil… 

Men observeert ook dat sommige bedrijven onder de noemer ‘maatschappelijk verantwoord ondernemen (MVO)’ caritatieve initiatieven lanceren die echter niet bijdragen tot het aanpakken van de kernoorzaken van armoede en onrecht.

Kan de burger ook iets doen? 

Het ACV onderkent zeker de sturende kracht van de consument, maar gelooft vooral in het effect van een beter wetgevend kader. Ook wil men voorkomen dat bedrijven, indien de wetgeving in een land strenger wordt, hun toeleveranciers gewoon in een ander land gaan zoeken.

Uit de vragenronde: 

  • wetgeving focust op de bedrijven, maar welke verantwoordelijkheid voor de overheden? de vereiste van ketenzorg kan ingebouwd worden in de steeds strengere regels voor openbare aanbestedingen
  • waarom is er nog zo weinig vooruitgang, terwijl deze thematiek al 25 jaar geleden aangekaart is? via een systemische analyse van deze complexe problematiek kunnen ook andere hefbomen tot verandering geïdentificeerd worden. Zie Meadows, D. (2015) Denken in Systemen De 12 hefbomen tot verandering zijn gerangschikt volgens effectiviteit, waarbij het ingrijpen in parameters en hervormen van structuren redelijk onderaan in het lijstje voorkomen. 
  • kan solidariteit van werknemers in Europa ook bijdragen tot verandering?
    • Inderdaad het ‘fast fashion’ model wordt steeds meer binnen de bedrijfswereld in vraag gesteld (bijv in raden van bestuur)
    • tijdens de manifestatie van 23/4 in de Nieuwstraat riep een werknemer van een Belgisch bedrijf op voor meer solidariteit met de buitenlandse collega’s
  • is de kostprijs van een kledingstuk geen indicator van het al dan niet eerlijke loon voor wie het gemaakt heeft? 
    • de lage kostprijs laat inderdaad vermoeden dat te lage lonen deze mede mogelijk maken, maar omgekeerd is het niet zo dat een duurder kledingstuk garandeert dat een correct loon werd uitbetaald
    • het aandeel van de kostprijs die naar productie gaat is meestal heel beperkt (minder dan 1%) 

Meer info en inspiratie zijn te vinden in de brochure ‘Paal en Perk stellen aan de mensenrechtenschendingen door bedrijven’ – WSM 2019 

Concrete vragen over een merk? zie FASHION CHECKER

 

Ontdek ons Jaarrapport 2022

Tijdens de Algemene Vergadering van House of Compassion werd ons jaarrapport 2022 voorgesteld. Ontdek het hier:

A mag created with Madmagz.

Het jaarrapport van 2021 vindt u hier:

 

De opvangcrisis – verslag Zaterdag 1/4/2023

Auteur: Sabine Geldof —

De opvangcrisis, iedereen wordt er op de ene of andere manier mee geconfronteerd, in Brussel, België maar ze woedt in heel Europa. Maar wat is er van aan? Wat gebeurt er eigenlijk? Wie zorgt voor welke oplossingen? In deze wake kregen we een persoonlijk getuigenis en lichtten experts de feiten en de achtergrond ervan toe.

De opvangcrisis op nationaal niveau

Thomas Willekens
Beleidsmedewerker Vluchtelingenwerk Vlaanderen

Intentie vs realiteit

De kerngedachten van regeerakkoord m.b.t. asielaanvragen luiden: 

  • er moet een correcte procedure toegepast worden
  • er moet kwaliteitsvolle opvang verzorgd worden voor wie asiel aanvraagt.

De realiteit is echter heel verschillend.

Thomas schetst de chronologie, van eerste alarmsignalen, hoe de situatie stapsgewijs slechter wordt, over de veroordeling van Fedasil en de Belgische Staat en de maatregelen die genomen worden om aan de situatie te verhelpen.

De veroordeling is duidelijk: er is voldoende aangetoond dat mensen verhinderd worden om een asielaanvraag te doen.

De Belgische staat is verplicht om wie asiel wil aanvragen, een onderdak te geven. Wegens te weinig capaciteit kan, niet iedereen die asiel wil aanvragen opgevangen worden en wordt het criterium voor wie als doelgroep ‘kwetsbaar’ beschouwd wordt telkens strenger en komen steeds meer asielzoekers in de kou, dwz ze kunnen hun recht om asiel aan te vragen en in afwachting waardig opgevangen te worden niet uitoefenen. 

bijv. Wanneer het opvangnetwerk voor jongeren verzadigd raakt, wordt de leeftijdsgrens verlaagd, jongeren moeten bewijzen dat ze nog geen 16 jaar zijn om in aanmerking te komen, ze krijgen een attest dat ze zich moeten aanmelden voor een leeftijdsonderzoek, dat de dienst ‘voogdij’ niet wil uitvoeren wegens onethisch. Deze jongeren zitten dus in een impasse. 

Na de jongeren tussen 16 en 18, worden ook de alleenstaande moeders en koppels zonder kinderen als ‘niet kwetsbaar’ beschouwd. 

Wanneer de Federale Overheid er niet in slaagt haar opdracht uit te voeren proberen het middenveld en vrijwilligers oplossingen uit te werken (bijv. kartonnen tentjes), die dan weer door de lokale overheid (burgemeester) als onethisch worden bestempeld, ‘opgeruimd’ en doorverwezen worden naar een ander beleidsniveau. 

Toch blijft de politiek overleggen en zoeken naar oplossingen. Tussen de regels van het migratie akkoord (maart 2023) leest men ‘we hebben nog geen oplossing voor de korte termijn, maar op de lange termijn komt het goed’. 

Oorzaken en gevolgen van deze crisis

Niet 

  • het hoge aantal asielaanvragen (zie ook vonnis van de rechtbank: ‘deze fluctuatie is te voorzien, je moet daarop voorbereid zijn’)
  • doorreizende asielzoeker: deze heeft ook recht op opvang, tot het moment van overdracht naar het definitieve land van bestemming
  • het is ook een recht om na negatief advies verdere stappen te ondernemen

Wel 

  • politieke yo-yo 
  • duur van de procedure (gemiddelde doorlooptijd: 350 dagen, soms is het 2 jaar wachten op een 2e interview)
  • gebrek aan politieke samenwerking: Fedasil is verplicht om al 1 jaar in crisis modus te werken – dit kan vermeden worden door efficiënte ‘catch-all’ oplossingen

Er worden extra plaatsen bij gecreëerd en extra middelen ingezet, maar deze zijn altijd minder dan vooropgesteld en onvoldoende tov de nood. Bovendien is er geen echte spreiding over het grondgebied, de 1250 vooropgestelde lokale initiatieven hangen af van de goodwill van OCMWs en lokale besturen. 

Gevolgen : 

  • met het oog op de verkiezingen in 2024 is het belangrijk om een positief verhaal over migratie te brengen : de regering zou kunnen aantonen dat het mogelijk is om goed beleid te voeren
  • het middenveld is meer verenigd dan ooit.

De opvangcrisis op Europees niveau

Cecile Vanderstappen
Onderzoeksmedewerker CNCD-11.11.11

Welk opvangbeleid voert Europa? 

Een toelichting over hoe het opvangbeleid in Europa evolueerde werpt een licht op de fundamenten van het huidige opvangbeleid.

Tot 1970 was migratie fluïde, mensen hadden verschillende mogelijkheden om naar een ander land te migreren, er was minder controle.

Met het invoeren van de Schengen zone (1995) ontstond de idee dat de buitengrenzen van Europa moesten beschermd en gecontroleerd worden (ten voordele van de vrije circulatie binnen de Schengen landen) en zo ook Frontex, het europees agentschap dat de buitengrenzen bewaakt. Intussen is dit agentschap geëvolueerd naar een militair agentschap met enorme budgetten (zeker tov het budget voor asiel of integratie) dat nu ook veel (persoons)gegevens capteert en analyseert in functie van risico analyses, en ook optreedt ver buiten de grenzen van Europa, dichter bij de landen van oorsprong. 

De oorlog in Syrie (2015) bracht het inzicht dat het steeds moeilijker wordt om mensen tegen te houden aan de buitengrenzen van Europa. Men spoort de landen van oorsprong aan om het moeilijker te maken voor hun inwoners om hun land te verlaten. Deze politiek van externalisatie bestaat er concreet in om via geldstromen en akkoorden (‘accords-marchands’) migratie te verhinderen. 

De Dublin verordening (Dublin III van kracht sinds 2014), die bepaalt welk land verantwoordelijk is voor het in behandeling nemen van asielverzoeken, heeft als gevolg dat er in de landen waar migranten eerst aankomen hotspots ontstaan (bijv Griekenland en Italie). Om deze bottlenecks te verlichten kunnen andere landen asielaanvragen die daar ingediend worden screenen en diegene eruit selecteren die meest kans op asiel bevatten. Dit betekent detentie (van de aanvragers), triage en eventueel uitwijzing wanneer de kans klein geacht wordt op succesvolle aanvraag. Dit is dus geen rechtmatige toepassing van het recht op asiel. 

Deze evolutie naar steeds minder bereidheid tot opvang, steeds meer schending van de mensen rechten wordt ook door het Europese migratie pact (2020) bekrachtigd:

  • externalisatie
  • grenscontrole
  • screening bij land van aankomst
  • flexibile solidariteit (vs opgelegde solidariteit)

Lees de volledige analyse van het pact (in het Frans), men kan zich terecht afvragen of dit overeenkomt met de waarden die de Europese Unie zo hoog in het vaandel draagt. 

Nochtans 

  • Nee, we vangen niet alle miserie van de wereld op: de cijfers tonen  aan dat Europa slechts een heel klein aandeel van de 100 miljoen mensen op de vlucht opvangt, en dat andere, naburige landen veel meer mensen opvangen, ook rekening houdend met hun eigen BNP. 
  • toont de opvang van Oekraïense vluchtelingen een goed voorbeeld van opvang: 
    • spreiding over het grondgebied
    • integratie door ‘empowerment’ – de migrant krijgt de mogelijkheid om onderwijs te volgen, te werken – in tegenstelling tot de migranten uit andere landen die passief gehouden worden, een beslissing (eindeloos) moeten afwachten

Wat is de basis van een positief migratiebeleid? 

  • respect van het internationaal recht om asiel aan te vragen
  • evaluatie van asielaanvraag op grond van persoonlijk verhaal (niet op basis van land van oorsprong)
  • afschaffing van screening bij land van aankomst – dit biedt geen mogelijkheid om een beslissing aan te vechten
  • coherentie in het Europese beleid
    • opgelegde spreiding over het grondgebied
    • ook in andere domeinen geen beleid voeren dat migratiestromen veroorzaakt: bijv. leegvissen van Afrikaanse visbestand, innemen van overzeese landbouwgronden in functie van groene mobiliteit (biobrandstof)
  • legale wegen van migratie mogelijk maken (bijv. permis unique) waarbij men de nood aan bepaalde types van arbeid beter afstemt op de wens om te migreren

Deze laatste 2 punten gaan hand in hand en kunnen niet genoeg benadrukt worden. 

Hoe kunnen burgers bijdragen tot een meer humane opvang?

Riet Dhondt
mede-oprichter van Vriendschap zonder Grenzen

Nieuwe vormen van solidariteit ontstaan vanuit de realiteit van het terrein, ten gevolge van maatregelen

concrete acties: 

  • sinds 10/8/2015 wordt elke ochtend een ontbijt aangeboden bij het ‘office des étrangers – Pacheco’
  • 1200 hygiënische pakketten klaarmaken voor mensen zonder onderdak 
  • bezoek aan vluchtelingen kampen in Libanon (een land met de helft van Belgische populatie die 2 miljoen vluchtelingen opvangt!) en Guynée (een land dat zeer rijk is aan grondstoffen en toch veel migratie kent
  • samen met parlementariërs de toiletten van het gebouw in de Paleizenstraat schoonmaken
  • 15/4: Ramadan maaltijd in een opvang centrum
  • 24/6: Internationale dag van de Vluchteling: opleiding 

Ook de ‘buren van het kanaal’ worden gehuldigd door de aanwezige Burundese groep asielzoekers: zij ondervonden immers veel steun, zowel moreel als met voedsel, tenten, enz 

Oproep – Kapstokken, t-shirts en hemden gezocht

Binnenkort gaat in House of Compassion een nieuwe tentoonstelling van start. Het thema wordt “Schone kleren.” We zullen aandacht schenken aan de vooruitgang, maar ook blijvende problemen in de kledingindustrie, naar aanleiding van de tiende verjaardag van de instorting van de textielfabriek Rana Plaza in Bangladesh.

Om de tentoonstelling levendig en sprekend te maken, zijn we opzoek naar kleerhangers, t-shirts en hemden. Aan al wie kleerhangers, t-shirts of hemden kan missen, vragen we deze naar de Begijnhofkerk te brengen. U kan de items afgeven aan het onthaal. Mathieu Peeters die de tentoonstelling opstelt, zal er een mooie installatie mee maken.

Na afloop wordt het materiaal geschonken aan een hulporganisatie.

Solidariteitsweekend met vluchtelingen op de brug aan het Klein Kasteeltje

Het solidariteitsweekend vorig weekend was een mooi succes. Op zaterdagavond was er een wake aan de brug, georganiseerd door de buren die rond het Klein Kasteeltje wonen. ’s Nachts sliepen de buren buiten in een tentje, uit solidariteit met de vluchtelingen die er al maanden leven. Op zondag was er een kleine optocht en de brunch van Vriendschap zonder Grenzen, waar verschillende sprekers het woord namen.

De organisatoren zijn in hun opzet geslaagd. Er was opnieuw persaandacht voor de opvangcrisis. Hieronder enkele linken:

Petit Château : les riverains passent la nuit aux côtés des demandeurs d’asile

https://radio1.be/luister/select/de-ochtend/buurtbewoners-brengen-nacht-door-op-straat-in-solidariteit-met-asielzoekers-wij-geloven-nicole-de-moor-niet-meer?fbclid=IwAR1WYi2QIIWoLFZ5SBUY_sKGsHFZ-7zMyk_eetla1PHuMDyXRKpbUU-xOOQ

https://www.rtbf.be/article/en-soutien-aux-demandeurs-dasile-les-riverains-installent-leurs-tentes-devant-le-petit-chateau-11147720?fbclid=IwAR0JSyF0g6cXY14HV5ZTNpMOIuQSYs6AjP-p1aCIM7HL4w3qjBZk6OKB51c

https://www.bruzz.be/samenleving/buurtbewoners-klein-kasteeltje-brengen-nacht-tenten-door-bij-asielzoekers-2023-02-04

https://www.bruzz.be/videoreeks/maandag-6-november-2023/video-solidariteitsbrunch-voor-vluchtelingen-we-wilden-een

https://www.rtl.be/page-videos/belgique/faits-divers/des-habitants-vont-loger-sous-tente-devant-le-petit-chateau-avec-les-migrants/2023-02-04/video/521934

https://www.rtl.be/page-videos/belgique/politique/des-riverains-passent-une-nuit-en-tente-avec-des-refugies-devant-le-petit/2023-02-05/video/522038

https://www.rtl.be/actu/regions/bruxelles/cest-horrible-quand-tu-penses-que-ca-fait-des-mois-quils-dorment-comme-ca/2023-02-05/article/522035

Past burgerlijke ongehoorzaamheid bij religieuze leiders?

Priester Daniel Alliët is deze week te gast bij Kerk & Leven. Zij nodigden hem uit te antwoorden op de vraag: Passen daden van burgerlijke ongehoorzaamheid bij religieuze leiders?

Lees hieronder de volledige tekst.

Daniël Alliet

Priester in Brussel, die in het bijzonder opkomt voor mensen zonder papieren

„Promoten religieuze autoriteiten burgerlijke ongehoorzaamheid? Wat wordt het volgende? Zullen we mannen in toog en Romeinse boord soep zien gooien op schilderijen in musea of de toegang tot snelwegen zien blokkeren?” Dat stelt het Franse medium La Croix uitdagend in zijn editie van 2 december 2022, nadat een opmerkelijke groep activisten – een rabbijn, een katholieke bisschop, een protestantse bedienaar, een imam en een boeddhistische monnik – deelnamen aan de bezetting van een benzinestation uit protest tegen een olieproject van TotalEnergies in Oeganda en Tanzania.

Algemeen geldt dat een samenleving regels nodig heeft en dat je je daaraan houdt. „De (grond-)wet is geen vodje papier”, riep Leo Tindemans ooit uit. Is het echter wel zo dat iedereen zich in een democratie steeds aan de wet moet houden? Dan stonden we niet waar we nu staan. Het stemrecht voor vrouwen kwam er na ‘ongehoorzaamheid’ aan het mannelijk gezag – tot hongerstaking toe – door een groep Engelse vrouwen. De slavernij geraakte pas afgeschaft door (onwettige) opstanden. Het recht op staking volgde op ‘onwettige’ stakingen. Denk maar aan de acties van priester Daens en van de socialisten eind negentiende eeuw. De zwarte bevolking in de Verenigde Staten kreeg maar burgerrechten na heel wat ‘illegale’ acties, allereerst die van Rosa Parks. De Indiërs kregen pas rechtvaardige zoutprijzen na de massale illegale Zoutmars van Ghandi en honderdduizenden ‘burgerlijk ongehoorzame’ armen.

Je kunt stellen dat al die ‘burgerlijk ongehoorzamen’ opkwamen voor meer rechtvaardige regels. Ze handelden niet met het oog op persoonlijke winst, niet met geweld en pas nadat de gewone wettelijke middelen ontoereikend bleken. Met vele anderen stelde politiek filosofe Hannah Arendt dat het een geluk is dat die mensen er zijn, want dat zonder hen de democratie scleroseert, hopeloos achterloopt op veranderingen en voortschrijdend inzicht, en riskeert uiterst onrechtvaardig te worden, kortom het tegenovergestelde van democratie.

Zo legde Jezus genas op sabbat, een onmiskenbare daad van burgerlijk-religieuze ongehoorzaamheidook de toen bijna zestienjarige Greta Thunberg de schoolplicht naast zich neer toen ze in 2018 besloot tot aan de verkiezingen elke dag aan het Zweeds Parlement te staan met haar zelfgemaakte banner ‘Skolstrejk for klimatet’. En zo kwam er dus ook die bezetting van dat benzinestation tegen het drama dat TotalEnergies aanricht.

En ja, daar stond ook ‘dat religieus kwintet’ bij. Past dat soort burgerlijke ongehoorzaamheid wel bij religieuze leiders? En soms wordt eraan toegevoegd of die wel ‘opportuun’ is. Welnu, de Griekse filosoof Socrates verkoos de gifbeker te drinken in plaats van de volgens hem onrechtvaardige regels te moeten volgen. Het was een boeddhistische monnik die als eerste zichzelf publiek in brand stak tegen de Amerikaanse oorlog in Vietnam. Jezus genas op sabbat – een onmiskenbare daad van burgerlijk-religieuze ongehoorzaamheid, die er mee de aanleiding van was dat hij zou veroordeeld en gekruisigd worden. In zijn spoor weigerden vele christenen de keizer als god te vereren.

Dichter bij onze tijd is er het voorbeeld van een Belgische bisschop die mee opstapte tegen de inval van de Verenigde Staten in Irak in 2003 en die twintig vrouwen zonder papieren opnam om op te roepen tot een ander regularisatiebeleid. Toen in de corona-crisis honderd wanhopige en zogenaamd ‘dubbel onwettige’ personen de Begijnhofkerk in Brussel bezetten, zette de parochie hen niet aan de deur. Ook de opperrabbijn, een imam en vertegenwoordigers van de vrijzinnigheid steunden hen openlijk.

Zijn dergelijke handelingen dan ongepast of niet opportuun? Toegegeven, niemand heeft de waarheid in pacht en je loopt steeds het risico om een verkeerd standpunt te verdedigen. Dat neemt niet weg dat elke mens een eigen geweten heeft en dat ook niet (durven) handelen allerminst een neutrale keuze is. Dat geldt ook voor religieuze leiders, die in bepaalde omstandigheden kunnen oordelen dat ze actie moeten ondernemen, als mens en als burger, maar die zich daarbij ook extra gemotiveerd kunnen weten door hun geloof.

‘The Letter’ bij House of Compassion

Op maandag 16 januari keken we online samen naar “The Letter,” een film over de encycliek ‘Laudato Si’ waarin paus Franciscus de dialoog aangaat met activisten uit groepen die onvoldoende gehoord worden op het wereldtoneel: de armen, de inheemse volkeren, de jongeren en wetenschappers die de dieren- en plantenwereld vertegenwoordigen.

Een 100-tal mensen waren aanwezig voor de inleiding door Karel Malfliet. Hij stond stil bij de kern van het discours van paus Franciscus rond ecologie en eindigde met een mooi gedicht. Een gedicht dat de hoop uitspreekt dat ontmoetingen binnen onze universele familie, mogen leiden tot fundamentele verandering.

De presentatie van Karel Malfliet kan u hier nog raadplegen.

Een 70-tal mensen woonden de nabespreking bij. Velen deelden hoe ze de film hebben beleefd. De verhalen van de hoofdpersonages in de film werden als erg ontroerend ervaren. Velen delen een gevoel van onmacht en een frustratie over het weinige dat men als individu kan doen. Tegelijk is er kracht en energie om zowel in het eigen leven, als binnen de bredere samenleving stappen te ondernemen. Sommigen delen slimme manieren om je individuele impact te vergroten, zoals je spaargeld verplaatsen naar een rekening bij een ecologische bank. Anderen maken al plannen voor acties als zélf vertoningen organiseren van de film Laudato Si.

Heb je de film gemist? Of wil je de film graag delen met vrienden en familie? Dat kan. Hij is vrij beschikbaar via deze link: https://www.youtube.com/watch?v=Rps9bs85BII&t=751s Technische info over hoe je de Nederlandstalige ondertitels kan aanzetten, vind je in de presentatie van Karel Malfliet hierboven.

Wil u meer info over de film of de personen in de film of wil u graag zélf een vertoning organiseren? Dan kan u terecht op de website voor de film: www.theletterfilm.org

 

 

Opening Stille Ruimte en expo

De 4e pijler van House of Compassion is nu realiteit! De stille ruimte werd geopend, omringd met werken van 5 beeldende kunstenaars en een muzikale omkadering door een van hen, Peter Jacquemyn.

Deze ode aan de stilte en de schoonheid, is nog tot eind augustus te bezichtigen bij House of Compassion.

 

 

Herdenking Oekraïnse man die naar verluidt zelfmoord pleegde na een bevel om het grondgebied te verlaten

Aanstaande zaterdag 12/02/2022 om 14.30 uur zullen vertegenwoordigers van vrijwilligersorganisaties en arbeiders zonder papieren eer betuigen aan de jonge Oekraïner die afgelopen maandag zelfmoord zou hebben gepleegd. De identiteit van deze persoon is nog niet bevestigd en de Belgische autoriteiten hebben geen contact opgenomen met de Oekraïense ambassade.

“We weten niet zeker wie de persoon is die in het kanaal is gesprongen. Maar het is zeer waarschijnlijk dat het een jonge Oekraïner zonder papieren was,” zegt Loïc Fraiture, van het netwerk Amitié Sans Frontières. Wij wilden symbolisch reageren, zodat deze tragedie en deze jongere niet vergeten zouden worden. Bovendien hebben wij de Oekraïense ambassade gebeld en er kwam geen informatie van de Belgische autoriteiten. Er werden ook geen getuigen opgeroepen. Dus er is geen poging om contact op te nemen met de familie. Dit getuigt van een ontmenselijkend beleid…”. 

De dertigjarige zou vanaf de kade van Mariemont in het kanaal van Anderlecht zijn gesprongen. Op dezelfde dag ontving hij van de vreemdelingendienst een bevel om het land te verlaten. Dit document werd gevonden in de zak van het jasje dat hij op de kade achterliet. “Deze wanhoopsdaad raakt ons enorm”, zegt Tarik Chaoui, woordvoerder van de Union des Sans-Papiers pour la Régularisation, “want velen van ons hebben hetzelfde document ontvangen en wij kennen de wanhoop die het veroorzaakt. Er zijn duizenden van ons die werken, die hier een gezin hebben gesticht, en die geen enkele band meer hebben met ons land van herkomst. Het is zeer hard om ons over te leveren aan uitbuiting, zonder hulp, en ons tegelijkertijd te bevelen het grondgebied te verlaten.”

“Een ander migratiebeleid is wel degelijk mogelijk. Landen als Duitsland, Ierland en Frankrijk wijzen ons de weg. Duitsland zal arbeiders zonder papieren de kans geven om officieel aan de slag te gaan of een opleiding te volgen voor een baan waar een tekort aan is”, voegt priester Daniel Alliët van House of Compassion hieraan toe.

Als u na het lezen van dit artikel nood heeft aan een gesprek, aarzel dan niet om contact op te nemen met de zelfmoordlijn 1813.

Persbericht – Naar het einde van de bezetting van de Begijnhofkerk

De Begijnhofkerk werd sinds januari 2021 bezet door de Union des Sans-papiers pour la Régularisation (USPR). Wat startte als een politieke actie is de laatste weken herleid tot louter opvang. Slechts een twintigtal mensen overnacht nog in de kerk, vooral mensen die het afgelopen jaar hun woonst zijn kwijtgeraakt.

De kerkfabriek van de Begijnhofkerk heeft beslist dat er een einde moet komen aan de bezetting van de kerk. Het gebouw is humanitair gesproken – zeker in wintertijd – immers niet geschikt voor opvang en de situatie in de kerk is niet meer veilig. Zij zal als eindverantwoordelijke voor het gebruik van de kerk nu de nodige juridische stappen ondernemen.

House of Compassion blijft solidair

House of Compassion begrijpt en ondersteunt de beslissing van de kerkfabriek, wetende dat partnerorganisaties tijdig opvang trachten te vinden voor wie geen woonst meer heeft. “Het einde van de bezetting betekent geenszins het einde van onze solidariteit met mensen zonder papieren.” zegt Daniel Alliët van House of Compassion. “Ook in het verleden hebben wij twee maal een bezetting beëindigd omdat het niet meer veilig of niet meer opportuun was voor de politieke actie. Ons engagement bleef echter voortduren. Dat zal ook nu het geval zijn. Wij blijven mee opkomen voor de rechten van mensen zonder papieren.”

Buurlanden tonen het voorbeeld

Onze buurlanden tonen hoe het anders kan. Duitsland, het land waar staatssecretaris Sammy Mahdi soms naar verwijst als gidsland, heeft met haar nieuwe regering vandaag al  duidelijk de bocht gemaakt. Wie er 5 jaar verblijft, krijgt er een jaar de tijd om werk te vinden of een opleiding in een knelpuntberoep te starten. “Ook België kan dit,” zegt Karen Naessens van House of Compassion. “Zo krijgen deze mensen de kans om op normale wijze bij te dragen aan de samenleving, zonder in vernederende uitbuiting te moeten leven.”

Meer informatie in deze tekst van Daniel Alliët.