Deze week werden wij, als gelovige gemeenschap, in een column in De Standaard aangesproken — en terecht. Hoe komt het dat wij geschokt zijn door gebroken standbeelden, terwijl wij ons niet met heel ons hart verzetten tegen de deportatie van mensen die geschapen zijn naar Gods beeld en gelijkenis? Op 26 maart heeft het Europees Parlement een hervorming van de Terugkeerrichtlijn goedgekeurd. Hoe valt het te begrijpen dat de meeste Europese partijen met christelijke inspiratie vóór deze “terugkeer”-richtlijn hebben gestemd? Waar is de sociale leer van de Kerk gebleven, de geest van Rerum Novarum?

In september vorig jaar ontmoetten wij voor het eerst Célestine, die bij House of Compassion kwam zingen met het koor van het Comité van vrouwen zonder papieren. Op zaterdag 22 november werd zij tijdens een razzia in Matonge meegenomen naar een gesloten centrum, hoewel zij niet in onwettig verblijf was, aangezien zij midden in een administratieve procedure zat. Op 5 maart vernamen wij haar vrijlating: tot onze grote vreugde was zij opnieuw vrij om zich te verplaatsen.

Op maandag 6 april om 20u, voor ons katholieken Paasmaandag, werd ons voorgesteld om samen haar vrijlating te vieren. Het zal een gedeelde vreugde zijn — en ergens ook een paasboodschap van hoop, in de diepe betekenis van de Verrijzenis: een bevrijding uit de machten van de dood, uit alles wat de mens verplettert en hem verhindert te leven. Dát is verrijzen. En dát is wat wij zullen vieren.

In Amsterdam hijsen de Catholic Workers een vlag aan hun gevel wanneer iemand uit hun gemeenschap geregulariseerd wordt, om te zeggen: “Hier is iets belangrijks voor de samenleving gebeurd.” Welnu, wij zullen hetzelfde doen op maandag 6 april, na de conferentie Na het Parlement, handelen in de Raad: een nieuwe cyclus van burgerlobbywerk, die wij mee organiseren met het MRAX en het Huis van het Volk van Europa.

De conferentie begint om 18u30 en wordt om 20u gevolgd door een moment van gezellig samenzijn om de vrijlating van Célestine te vieren. Meer informatie

Jullie zijn allemaal welkom.

Elke nacht slapen er kinderen op straat in Brussel. Minister Van Bossuyt beweert: “Ze kiezen er zelf voor om op straat te leven.” Maar dit is géén keuze — het is het gevolg van politieke beslissingen die kinderen dakloos maken.

BelRefugees, Vluchtelingenwerk Vlaanderen, de Humanitaire Hub en een breed netwerk van organisaties slaan alarm: elke dag op straat is er één te veel. Toch blijft een oplossing vanuit de federale overheid uit. Intussen zoeken gezinnen wanhopig naar een tijdelijke slaapplaats, terwijl de federale machine dakloosheid blijft produceren. Politiek blijft het stil. Mensen die eerder opvang kregen, worden opnieuw op straat gezet; anderen worden geweigerd, terwijl er voldoende plaatsen beschikbaar zijn.

Daarom opent House of Compassion in de Begijnhofkerk — al jaren een plek van strijd voor de rechten van mensen zonder papieren — tijdelijk haar deuren. Drie gezinnen met jonge kinderen krijgen er onderdak, in afwachting van een plek bij gastgezinnen. Dit is geen duurzame oplossing, maar wel beter dan de straat. Het biedt een beetje veiligheid en ademruimte.

Geneviève Frère, coördinator van House of Compassion, zegt : « Wanneer de Begijnhofkerk haar deuren opent, betekent dat dat we in een crisissituatie verkeren. Deze plek is bijzonder symbolisch. »

Dit is geen louter humanitaire daad, geen nieuwe bezetting van het Begijnhof. Het is een politieke en burgerlijke actie, in dienst van gerechtigheid. We kunnen niet alle gezinnen opvangen, maar we weigeren nog langer passief toe te kijken.

Priester Daniel Alliet verklaart : « Zoals we enkele jaren geleden de strijd voerden voor :”Een kind sluit je niet op. Punt, Zo moeten we nu strijden voor :”Een kind zet je niet op straat”. En daar willen we dan ook onze kerk even voor open stellen ! »

De gezinnen die we tijdelijk opvangen, zijn erkende vluchtelingen in Griekenland. Daar werden ze door de overheid aan hun lot overgelaten, in omstandigheden van georganiseerde uitsluiting. 89% van de erkende vluchtelingen in Griekenland leeft onder de armoedegrens. Gezinnen worden verbannen naar precaire kampen, vaak zonder stromend water, elektriciteit of privacy. Kinderen hebben er geen toegang tot onderwijs of gezondheidszorg. Wachten op de nodige papieren om te kunnen werken duurt er eindeloos. Dit is geen leven, maar een doodlopende weg.

Daarom kwamen ze naar België, op zoek naar menswaardige opvang. Maar ook hier weigert Fedasil hen onderdak, omdat ze al bescherming zouden hebben in Griekenland. Die zogenaamde bescherming bestaat enkel op papier. In werkelijkheid worden gezinnen gedwongen te kiezen tussen slapen op straat in Athene of slapen op straat in Brussel. Dat is geen keuze. Dat is institutioneel geweld.

Door hen niet op te vangen, draagt België bij aan dezelfde uitsluitingslogica. Het zijn politieke keuzes — in Griekenland én in België — die kinderen dakloos maken.

16/06-21/06
5 dagen Hongeren voor rechtvaardigheid in Palestina

Bij de ingang van de kerk trekt een rood lint met de tekst “Stop de genocide” de aandacht. De sociale media-accounts van de Begijnhofkerk geven aan dat dit lint de volgende boodschap wil overbrengen: “Trek uw rode lijn, in woorden en daden, met de politieke verantwoordelijken tegen het geweld in Gaza.”

“Als er nergens ter wereld vrede is, kan er nergens vrede zijn, ook niet in de christelijke wereld.” House of Compassion heeft daarom besloten een solidariteitsvastenactie in Europa over te nemen: “Er moesten bepaalde dingen gedaan worden om de genocide in Gaza te stoppen.”

“Wat er in Gaza gebeurt, is werkelijk onmenselijk. Dit duurt al jaren. Het internationaal recht is daar geschonden. Ziekenhuizen zijn volledig gebombardeerd. Palestina is het land waar honger het meest toeslaat. Elke Palestijn loopt het risico om van honger te sterven,” verklaart pater Daniel Alliet. Hij zegt onder de indruk te zijn van de Franse arts Pascal André, die een hongerstaking begon nadat hij als vrijwilliger in Gaza had gewerkt en naar Brussel kwam om een oproep te lanceren. “We hebben besloten om vijf dagen te vasten in onze kerk, als een strijd voor gerechtigheid en mededogen. We bereiden ons nu voor.”

Alliet herinnerde eraan dat universitaire studenten al actieve acties hadden ondernomen in verschillende Belgische steden, waaronder Brussel, Leuven en Gent, en zei: “Stop de genocide. Stop de kolonisatie op de Westelijke Jordaanoever, want soortgelijke gebeurtenissen vinden daar plaats. Israëlische ministers zeggen dat nu openlijk. […] We willen een lange keten creëren die deze boodschappen zal overbrengen.”

Een van de organisatoren van de actie, de Palestijnse journalist Omar Kareem, die in Brussel woont en vorig jaar in hongerstaking ging, verklaarde dat Palestijnen alle vormen van geweld ondergaan.

Kareem legde uit dat ze sinds 7 oktober 2023 in Brussel en vele andere Europese steden demonstraties en marsen met duizenden mensen hebben georganiseerd om de stem van Gaza te laten horen, en riepen op tot “Stop de dubbele standaarden!”

“We zijn allemaal mensen. We hebben gelijkheid nodig voor iedereen. Palestijnen zouden bevrijding, vrijheid en rechten moeten krijgen zoals ieder ander mens ter wereld,” verklaarde Kareem.

Vandaag roepen wij de Begijnhofkerk op om gerechtigheid voor Palestina te eisen. Wij roepen iedereen op om onze actie vanaf vandaag te steunen. Wij roepen iedereen op om van 16 tot 21 juni te vasten voor gerechtigheid in Palestina.

“Iedereen die zich wil aansluiten bij dit solidariteitsvasten, kan zich aanmelden.”

Geneviève Frère, coördinator van House of Compassion, gevestigd in de Begijnhofkerk, verklaarde: “House of Compassion is een themakerk gewijd aan gerechtigheid en mededogen. We beginnen op 16 juni om 10 uur met een vijfdaags vasten. We wilden een krachtig signaal afgeven tegen het lijden van het Palestijnse volk en vasten als teken van solidariteit.”

Frère deed de volgende uitnodiging:

“Iedereen die zich wil aansluiten bij dit solidariteitsvasten, kan zich aanmelden. Men kan contact met ons opnemen en tekenen om onze actie te steunen. We sluiten ons aan bij een apolitieke, geweldloze en seculiere beweging, bestaande uit mensen die simpelweg solidair zijn en geraakt worden door de huidige situatie in Palestina. We vragen enkel om de toepassing van het internationaal en humanitair recht, om de stopzetting van de diplomatieke, militaire en economische samenwerking van België met de Israëlische regering en het Israëlische leger, om respect voor het internationaal recht en om de arrestatiebevelen uitgevaardigd door het Internationaal Strafhof (ICC).”

Artikel opgesteld op basis van fragmenten uit de reportage van Selen Valente Rasquinko, journalist voor de Turkse nieuwszender AA. De foto’s zijn van Dursun Aydemir van de Turkse nieuwszender AA.