5 radeloos wachtende gezinsleden in België starten een hongerstaking.
Op woensdag, 23 september om 16:30 u. organiseren ze, samen met vele lotgenoten, een ontmoeting met de pers, in de Brusselse House of Compassion/Begijnhofkerk, Begijnhofplein:
‘Na maanden van slopende onzekerheid, doodsangst, slapeloze nachten, wekelijkse protestacties, het schrijven van een open brief en talloze verzoeken om menselijkheid, werden we amper gehoord en was er nauwelijks aandacht voor het vreselijke lijden van onze gezinnen, van onze kinderen, die in Gaza al veel te lang de genocide trachten te overleven. We vragen niet om een gunst of privilege, maar om de toepassing van mensen- en kinderrechten. Dit is ook een oproep tot empathie en solidariteit: uw steun, uw stem kan helpen om levens te redden en verscheurde gezinnen te herenigen. Red onze gezinnen! Stop het doodzwijgen van onze kinderen!’
Honderden Belgisch-Palestijnse medeburgers, met verblijfskaart of Belgische nationaliteit, raakten door de genocide gescheiden van hun gezin in Gaza.
Vanuit België startten ze een procedure tot gezinshereniging op. Anneleen Van Bossuyt, minister van Asiel en Migratie leverde Belgische visa af voor hun gezinsleden, na een zeer grondige toets door de Dienst Vreemdelingenzaken.
Maar in tegenstelling tot andere Europese landen (Italië, Nederland, Spanje, Frankrijk..) weigert ons land deze mensen uit Gaza te evacueren. Op enkele evacuaties van ernstig gewonde kinderen na, dateert de laatste evacuatie van visumhouders al van december 2025. Op 11 september legde Maxime Prévot, minister van Buitenlandse Zaken, het dossier voor aan de kern van de regering. MR reageerde koel; N-VA sprak een veto uit en wou het dossier zelfs koppelen aan deportatie van mensen naar Afghanistan of naar terugkeerhubs.
Dit is niet alleen een nooit geziene blokkering van legale migratie, maar de facto ook een schending van het fundamentele mensenrecht op een gezinsleven en op leven tout court. Honderden gezinnen, vooral kinderen, worden gedwongen om zinloos, nodeloos lang onder vreselijke omstandigheden te leven. Velen raakten in die wachttijd ziek of gewond. Sommigen werden vermoord.
België kan mensenlevens redden, maar de politieke wil ontbreekt. Deze regering bereikte zo een moreel en humaan dieptepunt: ze is medeplichtig aan genocide.
